دعای صباح حضرت امیر المومنین علی علیه السلام

 اِلى ما مَنَحَنى بِهِ مِنْ مِنَنِهِ وَاِحْسانِهِ وَکَفَّ اَکُفَّ السُّوءِ عَنّى بِیَدِهِ

 

و بخششهاى بیدریغش که به من ارزانى داشته بیدارم کرد و پنجه‏هاى بدخواهان را بدست قدرت

 

 وَسُلْطانِهِ صَلِّ اللّهُمَّ عَلَى الدَّلیلِ اِلَیْکَ فِى اللَّیْلِ الْأَلْیَلِ وَالْماسِکِ

 

و سلطنت خویش از من بازداشته درود فرست بر آن راهنماى به سوى تو در شب بسیار تار )جاهلیت( و آن کس که در

 

 مِنْ اَسْبَابِکَ بِحَبْلِ الشَّرَفِ الْأَطْوَلِ وَالنَّاصِعِ الْحَسَبِ فى ذِرْوَةِ

 

میان اسباب و وسائل تو بلندترین ریسمان شرف را گرفت و آن کس که حسب پاک و خالصش بر بلندترین

 

 الْکاهِلِ الْأَعْبَلِ وَالثَّابِتِ الْقَدَمِ عَلى زَحالیفِها فِى الزَّمَنِ الْأَوَّلِ

 

شانه‏هاى مردان عالم قرار داشت و آن ثابت قدم بر روى لغزشگاهها در آن زمان پیشین

 

 وَعَلى الِهِ الْأَخْیارِ الْمُصْطَفَیْنَ الْأَبْرارِ وَافْتَحِ اللّهُمَّ لَنا مَصاریعَ

 

و بر خاندان نیکوکار برگزیده خوش کردارش و بگشا براى ما خدایا لنگه‏هاى در

 

 الصَّباحِ بِمَفاتیحِ الرَّحْمَةِ وَالْفَلاحِ وَاَلْبِسْنِى اللّهُمَّ مِنْ اَفْضَلِ خِلَعِ

 

بامدادان را به کلیدهاى رحمت و رستگارى و بپوشانم خدایا از بهترین خلعتهاى

 

 الْهِدایَةِ وَالصَّلاحِ وَاَغْرِسِ اللّهُمَّ بِعَظَمَتِکَ فى شِرْبِ جَنانى

 

هدایت و شایستگى و بجوشان خدایا به عظمت خویش در جویبار دلم

 

 یَنابیعَ الخُشُوعِ وَاَجْرِ اللّهُمَّ لِهَیْبَتِکَ مِنْ اماقى زَفَراتِ الدُّمُوعِ

 

چشمه‏هاى خشوع و جارى ساز خدایا براى هیبتت از گونه‏هایم مشکهاى اشک

 

 وَاَدِّبِ اللّهُمَّ نَزَقَ الْخُرْقِ مِنّى بِاَزِمَّةِ الْقُنُوعِ اِلهى اِنْ لَمْ تَبْتَدِئْنِى

 

و ادب کن خدایا سبک مغزى و تندخویى مرا به مهارهاى قناعت )یا خوارى در سؤال( خدایا اگر در ابتدا

 

 الرَّحْمَةُ مِنْکَ بِحُسْنِ التَّوْفیقِ فَمَنِ السَّالِکُ بى اِلَیْکَ فى واضِحِ

 

رحمت تو از روى حسن توفیق به سراغ من نمى‏آمد پس چه کسى بود که مرا در این

 

 الطَّریقِ وَاِنْ اَسْلَمَتْنى اَناتُکَ لِقآئِدِ الْأَمَلِ وَالْمُنى فَمَنِ الْمُقیلُ

 

راه روشن بسویت آرد و اگر حلم و بردبارى تو مرا بدست آرزو و میل سرکش سپارد پس چه کسى

 

 عَثَراتى مِنْ کَبَواةِ الْهَوى وَاِنْ خَذَلَنى نَصْرُکَ عِنْدَ مُحارَبَةِ النَّفْسِ

 

لغزشهاى مرا از زمین خوردنهاى هوا و هوس نادیده بگیرد و اگر در هنگام جنگ با نفس

 

 وَالشَّیْطانِ فَقَدْ وَکَلَنى خِذْلانُکَ اِلى حَیْثُ النَّصَبِ وَالْحِرْمانِ اِلهى

 

و شیطان یارى تو نباشد مسلماً همان یارى نکردنت مرا بدست رنج و حرمان سپارد خدایا

 

 اَتَرانى مآ اَتَیْتُکَ اِلاَّ مِنْ حَیْثُ الْامالِ اَمْ عَلِقْتُ بِاَطْرافِ حِبالِکَ اِلاَّ

 

تو بخوبى مرا مى‏بینى که نزدت نیامدم جز از راه آرزوها )و آنها بود که مرا به درگاهت آورد( یا شده که بسر رشته‏هاى فضل

 

 حینَ باعَدَتْنى ذُنُوبى عَنْ دارِ الْوِصالِ فَبِئْسَ الْمَطِیَّةُ الَّتِى امْتَطَتْ

 

و کرمت چنگ زنم جز وقتى که گناهانم مرا از خانه وصال دور سازد پس چه بد مرکبى است این مرکب

 

 نَفْسى مِنْ هَواها فَواهاً لَها لِما سَوَّلَتْ لَها ظُنُونُها وَمُناها وَتَبّاً لَها

 

هوا و هوس که نفس من بر آن سوار شده پس واى بر این نفس که گمانهاى باطل و آرزوهاى بیجایش در نزد او جلوه کرد و

 

 لِجُرْاَتِها عَلى سَیِّدِها وَمَوْلیها اِلهى قَرَعْتُ بابَ رَحْمَتِکَ بِیَدِ

 

نابود باد که بر آقا و مولاى خویش دلیرى کرد خدایا من در رحمتت را بدست امیدم

 

 رَجآئى وَهَرَبْتُ اِلَیْکَ لاجِئاً مِنْ فَرْطِ اَهْوآئى وَعَلَّقْتُ بِاَطْرافِ

 

کوبیدم و از فرط هواهاى نفسانى به حال پناهندگى بسوى تو گریختم و بند کردم بسر رشته‏هاى

 

 حِبالِکَ اَنامِلَ وَلائى فَاْصْفَحِ اللّهُمَّ عَمَّا کُنْتُ اَجْرَمْتُهُ مِنْ زَلَلى

 

کرمت انگشتان دوستى‏ام را پس درگذر خدایا از جرمهایى که من از روى لغزش

 

 وَخَطآئى وَاَقِلْنى مِنْ صَرْعَةِ ]رِدآئى[ فَاِنَّکَ سَیِّدى وَمَوْلاىَ

 

و خطا کردم و نگاهم دار از حمله بیماریم )که دچار گشته‏ام( زیرا که تویى آقا و مولایم

 

 وَمُعْتَمَدى وَرَجائى وَاَنْتَ غایَةُ مَطْلُوبى وَمُناىَ فى مُنْقَلَبى

 

/ 0 نظر / 31 بازدید